Bir çocuk üzüldüğünde onu mutlu etmek, zorlandığında ona yardım etmek, bir sorun yaşadığında hemen çözüm bulmak isteriz. Çünkü çocuğumuzun üzülmesine, hayal kırıklığı yaşamasına ya da kendini çaresiz hissetmesine dayanmak kolay değildir. Bazen onun yaşadığı zorluğu hafifletmek, bazen de hiç yaşamamasını sağlamak isteriz. Peki, çocuğumuzun karşılaştığı her sorunu çözmeye çalışırken ona gerçekten yardımcı oluyor muyuz? Çocuğumuzu korumak isterken onun kendi başına baş edebilme

Birisi bize bir davranışımızın onu üzdüğünü söylediğinde ne yaparız? Onu dinlemeye mi çalışırız, yoksa hemen kendimizi açıklamaya mı başlarız? “Ben öyle demek istemedim.” "Sen de beni yanlış anladın.” “Peki, ama sen de geçen gün aynısını yaptın.” Bu cümleler çoğumuza tanıdık gelebilir. Bazen bir konuşmaya birbirimizi anlamak amacıyla başlarız, ancak kısa süre içinde kimin haklı olduğunu kanıtlamaya çalıştığımız bir tartışmanın içinde buluruz kendimizi. Karşımızdaki kişi incin

Ebeveyn olmak, beraberinde pek çok sorumluluk ve endişeyi getirir. Çocuğunun sağlığı, güvenliği, eğitimi ve geleceği hakkında kaygılanmak oldukça doğal bir durumdur. Ancak bu kaygıların yoğunluğu ve günlük yaşama nasıl yansıdığı, çocuğun duygusal gelişimi açısından önemli bir rol oynayabilir. Çocuklar yalnızca kendilerine söylenenleri değil, ebeveynlerinin olaylara nasıl tepki verdiğini, belirsizliklerle nasıl başa çıktığını ve çevrelerini nasıl değerlendirdiğini de gözlemler